علوم فضانوردی طیف بسیار پیچیده ای دارد.ولی در تعریفی ساده « به مجموعه علوم پرواز به خارج از کره زمین ( اتمسفر ) و سفر به کرات دیگر و اعماق کیهان و انجام فعالیتهای فضایی و فضانوردی در فضا » گفته می شود.

 

این علوم به تشبیهی میدان اتحاد ( تقریبا ) اکثر علوم است ، زیرا بیشتر علوم با هم متحد شده و بنیان این علوم را می سازند.سفرهای جذاب فضایی ، پرواز سفینه ها و ماهواره ها در فضا ، زندگی در فضا ، بررسی حیات و امکان وجود موجودات هوشمند ماورای زمینی در کرات دیگر ، امکان مسافرت به کرات دیگر ، کنترل کره زمین توسط ماهواره های مختلف و خیلی موارد دیگر همگی توسط علوم فضانوردی اجرا و مورد بحث و بررسی قرار می گیرند.

 

اگر با کمی دقت به اطراف خود نگاه کنیم ، می بینیم که ثمرات علوم فضانوردی و سفرهای فضایی در گوشه و کنار زندگی همگی ما دیده می شود. از رادیوهای ترانزیستوری دیجیتال گرفته تا لایه تفلون داخل ماهیتابه آشپزخانه ما و از تکنولوژی پیچیده ساخت کامپیوترها و ربات های پیشرفته تا داروهای با خلوص بالا و … همه ثمراتی است که علوم فضایی ( فضا و فضانوردی ) برای ما به ارمغان آورده است.

 

مطالعه علوم فضانوردی باعث می شود تا فکر و دید انسان نسبت به جهان اطراف خود تغییر کند و چیزهایی که دیگران قادر به دیدن آن نیستند را ببیند و این پیشرفت و صعود بسیار بزرگی در زندگی انسان است.

 

در نهایت با علوم فضایی می توان همگام با آخرین پیشرفت تکنولوژی بشر حرکت کرد چرا که علوم فضا نوردی نقطه اوج تکنولوژی بشر است.

 

زمین گهواره بشر است . اما انسان نمی تواند تا ابد در گهواره خود باقی بماند.

 

کنستانتین  ادواردویچ  تسیولکوفسکی ( پدر موشکهای فضائی روسیه )

 

مناسب ترین افراد در جهان برای فضانوردی[ویرایش]

طبق مقاله ای که در نشریه سی نت(به انگلیسی: Cnet) آمده است بهترین افراد درجهان برای فضانوردی ساکنان دو شهر شناخته شده اند که یکی از آن ها شهر رامسر است و دیگری شهری ساحلی است در برزیل به نام گوراپاری. از جمله خطراتی که فضانوردان با آن مواجه هستند ، تابش پرتو های مضر کیهانی است که از خورشید و سایر ستاره ها آن ها را دربر می گیرد و بهترین افراد برای ارسال به فضا مقاوم ترین آنهاست. بنا به گفته ی این نشریه محققان در پی سال ها مطالعه بر رو مردم رامسر که بیشترین مقدار پرتوهای طبیعی کیهانی را دریافت کرده اند ، دریافته اند که این افراد کمتر از متوسط جهانی به بیماری های ریه مبتلا می شوند و گلبول های سفیدشان در برابر سرطان ها تدافعی ترند. مردم رامسر ۰.۸ برابر بیشتر از دیگر مردم جهان تشعشعات کیهانی دریافت می کنند. با وجود این که اهالی رامسر و گوراپاری شرایط جسمی بهتری برای فضانوردی دارند ، ناسا تنها آمریکایی ها را برای فضانوردی ثبت نام می کند. در بین آمریکایی ها نیز اهالی کلورادو بدنی مقاوم تر در برابر تشعشات دارند.

 

تاریخچه فضانوردی

از آرزوهای اولیه*ی بشر این بود که بتواند مانند پرندگان پروزا کند به دنبال این هدف ابتدا از بالون*هایی که پوشش آن از پارچه*ای غیرقابل نفوذ بود استفاده کرد و درون آن*ها را از گازهای سبک*تر از هوا پر نمود و به آسمان صعود کرد. اما این نوآوری با خواست او فاصله*ی زیاد داشت. لنگلی Langley منجم آمریکایی بود که در زمینه*ای آئرودینامیک هم تحقیقات جالبی به*عمل آورده بود، نحوه*ی تأثیر هوا بر بال*ها و نیز چگونگی تغییر این تأثیر را با شکل بال هواپیما دقیقاً مورد بررسی قرار داده بود لکن در ساختن هواپیما دستخوش اشتباهاتی گردید به*ویژه در زمینه*ی قدرت و مقاومت مواد ساختمانی که به*کار برده خطاها فاحش بود. از این*رو نتوانست هواپیمایی قابل استفاده و کارآمد بسازد.

 

او در طی تحقیقات خود پنجاه*هزار دلار از دولت کمک مالی دریافت کرده بود اما نتیجه*ی کارش رضایت*بخش نبود. به*همین علت روزنامه*ی نیویورک*تایمز در یک سرمقاله*ی بسیار انتقادی نوشت صرف وجوه ملی در راه تحقق بخشیدن به یک رؤیای واهی کاری احمقانه است و در همین مقاله اشاره کرده بود که بشر تا هزار سال دیگر قادر به پرواز نخواهد بود. فضا را ۹ روز پس از انتشار این مقاله برادران رایت Wright به*نام*های اورویل و ویلبر با استفاده از تجارب لیلینتال Lilienthal توانستند نخستین پرواز موفقیت*آمیز خود را در هوا انجام دهند. لیلینتال مهندس آلمانی مانند بسیاری از مردان در رؤیای پرواز در آسمان*ها بود، او پرواز پرندگان را منبع الهام خود قرار داده بود و می*کوشید همان اصول را برای پرواز انسان معمول دارد و برای آن*که نیازی به بر هم زدن بال*ها نداشته باشد، همان دامی که برای بسیاری از مخترعان وجود داشت خود را به انجام پروزا با هواپیمای بی*موتور قانع ساخت تا در آخرین سال*های قرن ۱۹ اولین پرواز خود را با هواپیمای بدون موتور صورت داد. طولی نکشید این*گونه پرواز*ها به*صورت رایج*ترین ورزش هواپیمایی دهه*ی آخر قرن ۱۹ درآمد. همان*طور که یک قرن قبل صعود با بالون یک نوع تفریح به*حساب می*آمد. لیلینتال صدها بار این کار را با موفقیت انجام داد اما یک*بار که سرگرم آزمایش سکان هواپیما بود بر زمین سقوط کرد و درذشت. اگر او ۷- ۸ سال دیگر زنده مانده بود پرواز برادران رایت را به چشم می*دید. برادران رایت هیچ*کدام تحصیلات دانشگاهی نداشتند ولی نشان دادند در سایه*ی استعداد و پشتکار می*توان مهم*ترین کارها را انجام داد.

اورویل برادر کوچک*تر قهرمان دوچرخه*سواری بود و با برادر بزرگ*تر خود ویلبر یک کارگاه تعمیر دوچرخه به*وجود آورده بودند.

 

آن*ها با توجه به ذوق مکانیکی که داشتند و با احتراز از خزاها و اشتباهات لیلینتال در صدد ساخت هواپیمای موتوردار و با سرنشین برآمدند. نخست بر آن شدند تا بال*ایی برای دوچرخه بسازند و یک موتور احتراق داخلی بسیار سبک برای گرداندن ملخ آن تعبیه کنند. سپس مبادرت به ساختن شهپر یا بال*های انتهایی نمودند که خلبان را قادر به کنترل هواپیما می*کند. اورویل برادر کوچک*تر برای اولین*بار هواپیما را به مدت یک دقیقه و به*طول ۲۶۰ متر به پرواز درآورد. در جائی که فقط ۵ نفر تماشاچی بود. اما دولت آمریکا چندان توجهی نسبت بدان مبذول نداشت و روزنامه Scientific American متذکر شد پرواز اورویل یک شوخی و فریب بیش نبوده است. با این حال در آزمایشی دیگر که انجام دادند پرواز نیم*ساعت به*طول انجامید و ۳۹ کیلومتر پرواز کردند. ویلبر هواپیما را به فرانسه انتقال داد و در آن*جا مورد استقبال بی*سابقه قرار گرفت. متأسفانه ویلبر به*علت ابتلا به حصبه در ۴۵ سالگی چشم از جهان فروبست و نتوانست به روزگاری برسد که شاهد اهمیت کار خود و ارزش اختراع هواپیما باشد. اختراعی که قبلاً آن را یک شوخی می*پنداشتند. با اینکه هواپیماها در طی جنگ جهانی اول به بمباران مناطق دشمن و پاره*ای خدمات نظامی مبادرت کرده بودند هنوز هواپیما را وسیله*ای برای حمل و نقل تقلی نمی*نمودند. زمانی دولت آمریکا جایزه*ای به مبلغ ۲۵ هزار دلار تعیین نمود تا به کسی اعطا گردد که بتواند یک*سره از نیویورک به پاریس پرواز کند. لیندبرگ هوانورد آمریکایی توانست حمایت سرمایه*داری را برای خرید یک هواپیمای کوچک جلب کند. آن*گاه با آن مسافت مذکور را در ت۵/۳۳ ساعت طی نمود. بدین*ترتیب لیندبرگ به*صورت قهرمان قهرمانان درآمد و تظاهرات زیادی به نفع او صورت گرفت.

 

این پرواز اهمیتی بیش از یک عمل صرف قهرمانی داشت. پرواز لیندبرگ راه را برای بسط پروازهای مسافرتی و تجاری هموار ساخت. در دوران جنگ جهانی دوم کشورهایی که در جنگ شرکت داشتند توجهی فوق*العاده به مسأله*ی سرعت هواپیما مبذول نمودند. هواپیماهای آن عصر به حداکثر سرعت خود رسیده بود. پس از پایان جنگ تکنیک «پیش*راندن با جت» یعنی استفاده از روانه*ای از گازهای داغ در کار آمد. بدین ترتیب که عکس*العمل ناشی از خروج با فشار گاز از دهانه*ی رو به عقب، هواپیما را رو به جلو می*راند. پس از پایان جنگ سرعت هواپیما به حدود ۱۲۰۰ کیلومتر در ساعت (برابر یک ماخ) رسید. ماخ واحد سرعت است که به افتخار ماخ فیزیک*دان اتریشی نامگذاری شده است. شهرت عمده*ی ماخ بر اثر نظراتی است که در زمینه*ی حریان هوا ابراز داشته است. وی نخستین کسی بود که تغییر ناگهانی وضع هوا را تا هنگامی که سرعت متحرکی به سرعت صوت برسد مورد مطالعه قرار داده است. او سرعتی معادل سرعت صورت را یک ماخ نامید. اصولاً سرعت هواپیما به*وسیله*ی امواج فشار منتقل می*شود، از این*رو هر اختلال فشاری که در هوا پدید آید با سرعت صوت انتقال می*یابد. هنگام حرکت هواپیما در هوا ذرات هوای واقع در مسیر آن راه را برای هواپیما باز می*کنند. این امر تا هنگامی که سرعت هواپیما از سرعت صوت کمتر است به آسانی صورت می*گیرد، زیرا در این*صورت امواج فشار ناشی از حرکت هواپیما که با سرعت صوت منتشر می*شوند به فاصله*ی معتنابهی پیشاپیش آن حرکت می*کنند. لکن وقتی سرعت هواپیما به سرعت صورت نزدیک می*شود هواپیما روی به فرا رسیدن به امواج فشار خود می*گذارد و ذرات هوا را مجال آن*که از مسیر آن دور شوند نمی*ماند بلکه مانند برفی که در جلو پارو انباشته شود هوا در جلو هواپیما متراکم می*گردد. بدین ترتیب هنگامی که سرعت هواپیما به سرعت صوت برسید مقاومت هوا در مقابل حرت هواپیما ناگهان به شدت زیاد می*شود. این ازدیاد مقاومت شدید را دیوار صوت می*نامند. تحقیقات دامنه*داری در زمینه*ی فضانوردی صورت گرفت و منجر به آن شد دانشمندان آمریکا و شوروی اقدام به تعلیم فضانوردان خود برای اکتشافات فضایی بنمایند.

 

یکی از فضانوردان شوروی گاگارین بود که علاقه*ی فوق*العاده*اش به فن هوانوردی او را به دانشکده*ی خلبانی کشاند. پس از مدتی در آوریل ۱۹۶۱ با یک قمر مصنوعی به نام واستوک I به فضا صعود کرد و در مداری برگرد کره*ی زمین قرار گرفت. پرواز او در نقطه*ای مجاور دریای خزر صورت گرفت و مدت ۱ ساعت و ۸ دقیقه به*طول انجامید. در تمام مدت پرواز میان این نخستین کیهان نورد و زمین ارتباط رادیویی برقرار بود. گاگارین در طول مدت پرواز برنامه*های تحقیقات متنوعی اجرا می*کرد. او نخستین کسی است که مدت درازی حالت بی*وزنی را تحمل کرده است. موقع برگشت به*وسیله*ی ترمز خاصی که خلاف جهت حرکت بود وارد جو زمین گردید. سپس عمل ترمز کردن تحقت کنترل پایگاه زمینی نخست به کمک باله و سپس با چتر نجات صورت گرفت آن*گاه محفظه*ی اصلی از سفینه*ی فضایی جدا شد و هر دو قسمت در فاصله*ی چند کیلومتری که پیش*بینی شده بود در نزدیکی حاجی*طرفان به زمین نشست. بعد از گاگارین فضانوردان آمریکایی نیز انجام مأموریت*های فضایی را به*عهده گرفتند که بین آن*ها می*توان از گلن Glenn نام برد. کسی که در جنگ جهانی دوم و در جنگ کره شرکت داشت و جمعاً ۲۴ مدال و نشان گرفت. علاقه*ی فراوانی به کارهای مخاطره*آمیز داشت. به*طوری که دوران صلح یا جنگ برایش فرقی نداشت. او یک*بار مسافت لوس*آنجلس تا نیویورک را با سرعتی سریع*تر از سرعت صوت پرواز کرد. نزدیک به یک سال بعد از گاگارین در مدار کره*ی زمین قرار گرفت و مدت ۴ ساعت و ۵۶ دقیقه سه بار دور کره*ی زمین گردش نمود. اکنون مسابقه*ی اکتشاف از طرف دولت*های آمریکا و شوروی به سرعت دنبال می*شود تا روزی که «رسد آدمی به جایی که به*جز خدا نبیند»

 

نخستین فضانورد جهان یوری گاگارین کیهان‌نورد روسی بود که روز ۲۳ فروردین ۱۳۴۰ با فضاپیمای وستوک-۱ به فضا رفت و در طول ۱۰۸ دقیقه یک دور مدار زمین را پیمود.

 

نخستین زن فضانورد والنتینا ترشکووا کیهان‌نورد زن روسی است که در روز ۱۶ ژوئن ۱۹۶۳ میلادی (برابر ۲۶ خرداد ۱۳۴۲) با فضاپیمای وستوک-۶ به فضا رفت و نزدیک به سه روز در فضا بود. او همچنین نخستین فرد غیرنظامی فضانورد جهان است زیرا پس از انجام پرواز فضایی خود بود که به نیروی هوایی شوروی پیوست.

 

تعریف فضانوردی

بر اساس تعریف فدراسیون بین‌المللی هوانوردی (FAI)، پرواز در ارتفاع بالاتر از یکصد کیلومتر «سفر فضایی» محسوب می‌شود. فدراسیون بین‌المللی هوانوردی ارتفاع ۱۰۰ کیلومتری از سطح متوسط دریاها را مرز بین جو زمین و فضا یا به اصطلاح «خط کارمن» نامیده است. در ارتفاع بیشتر از خط کارمن، غلظت جو زمین به دلیل افزایش ناگهانی و شدید دما به قدری کاهش می‌یابد که می‌توان از نیروی پسای ناشی از برخورد مولکولهای جو با شئ پرنده صرف‌نظر کرد. از دیگر سو بر اساس تعریف سازمان فدرال هوانوردی آمریکا، فردی که قادر باشد در ارتفاعی بیش از ۸۰ کیلومتر از سطح زمین پرواز کند، مفتخر به کسب عنوان فضانوردی خواهد شد. این ارتفاع جایی است که لایه مزوسفر تمام می‌شود.[۲]

 

مهندسان طراح هوافضا هنگام طراحی و یا شبیه‌سازی بازگشت اجرام به جو زمین، گذر از ارتفاع ۱۲۰ کیلومتری را عبور از مرز جو به فضا در نظر می‌گیرند. سرعت بسیار زیاد اجسام در بازگشت به جَو دلیل این انتخاب است. در سرعتهای بسیار زیاد، جو رقیق در فاصله بین ارتفاع ۱۲۰ تا ۱۰۰ کیلومتری، نیروی پسای اتمسفری قابل توجهی تولید می‌کند.[۲]

 

تا تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۱۳، در مجموع ۵۳۲ نفر از ۳۶ کشور جهان در ارتفاع ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) یا بیشتر، که از آن‌ها ۵۲۹ نفر به مدار پایین زمین و یا فراتر از رسیده‌اند.[۳] از این تعداد، ۲۴ نفر فراتر از مدار نزدیک زمین سفر کرده‌اند.

 

نخستین فضانورد فارسی‌زبان

نخستین فضانورد فارسی‌زبان عبدالاحد مهمند کیهان‌نورد افغان است که در ۷ شهریور (۷ برج سنبله) سال ۱۳۶۷ (۲۹ اوت سال ۱۹۸۸) با فضاپیمای روسی سایوز تی‌ام ۶ به فضا رفت و به مدت ۹ روز به همراه فضانوردان دیگر در ایستگاه فضایی میر به پژوهشهای اخترفیزیکی، پزشکی و بیولوژیکی پرداخت.

 

نخستین گردشگر فضایی

نخستین گردشگر (توریست) فضایی، دنیس تیتو بازرگان و مهندس آمریکایی بود که با پرداخت حدود ۲۰ میلیون دلار در ۸ آوریل سال ۲۰۰۱ میلادی با فضاپیمای روسی سایوز تی‌ام ۳۲ به فضا رفت و به مدت ۷ روز و ۲۲ ساعت در ایستگاه فضایی بین‌المللی در مدار زمین اقامت داشت.

 

نخستین زن گردشگر فضایی (فضانورد همراه)

 

انوشه انصاری لحظه‌هایی پس از فرود

نخستین زن گردشگر فضایی و نخستین ایرانی در فضا، کارآفرین و مهندس ایرانی انوشه انصاری است که با پرداخت حدود ۲۰ میلیون دلار با فضاپیمای روسی سایوز تی‌ام‌ای-۹ در روز ۲۷ شهریور ۱۳۸۵ به مدار زمین رفت و اقامت ۱۱ روزه ی خود را در ایستگاه فضایی بین‌المللی آغاز کرد. انوشه انصاری ترجیح می‌دهد در مورد سفر فضایی خود از عنوان «فضانورد همراه» بجای واژهٔ «گردشگر فضایی» استفاده کند.

 

نخستین فضانورد عرب

 

سلطان بن سلمان بن عبدالعزیز

شاهزاده سلطان بن سلمان بن عبدالعزیز آل سعود، فرزند سلمان بن عبدالعزیز (در آن زمان ولیعهد عربستان سعودی)، اولین عربی بود که در سال ۱۹۸۵ میلادی با فضاپیمای دیسکاوری آمریکا به مدار زمین رفت.

 

در ماموریت آپولو فضانوردان بر روی ماه به خوبی آن که در فضا حرکت می کنند راه بروند، لباس‌های فضانوردی برای پیاده روی‌های فضایی هم طراحی شده بودند. لباس‌های فضانوردی ابتدایی که در زمان پرتاب موشک پوشیده می شدند، لباس‌های کمکی مورد نیاز بودند در زمانی که فشار از بین می رفت. لباس‌های فضانوردی آپولو شامل این موارد می شدند:

 

یک نایلون خنک کننده آبی به عنوان زیرپوش

یک لباس با فشار چند لایه

لایه درونی-نایلونی سبک وزن با سوراخ هایی بر روی آن

لایه میانی- نایلون ورقه ورقه شده ازneoprene برای نگه داشتن فشار

لایه بیرونی- نایلونی برای نگه داری لایه‌های دارای فشار زیرین

پنج لایه ازMylar آلومینیومی بافته شده با چهار لایه ازDacron برای حفاظت از گرما

دو لایه از Kapton برای محافظت بیش تر از گرما

یک لایه از تفلون ورقه شده-نسوز- برای حفاظت از خراش

یک لایه تز تفلون سفید-نسوز-

لباس فضانوردی دارای کفش، دستکش، کلاه برای ارتباطات و کلاه پلاستیکی کاملاً تمیز-Helmet-است. در زمان پرتاب اکسیژن و آب خنک کننده توسط فضاپیما تهیه می شود. برای پیاده روی فضایی فضانورد با یک جفت کفش، دستکش با سر انگشت‌های لاستیکی، یک دست فیلتر یا کلاه آفتابگردان برای محافظت از نور آفتاب و یک کوله پشتی که اکسیژن، دستگاه دفع دی اکسید کربن و آب برای خنک کننده دارد، محافظت می‌شود کوله پشتی لباس فضانوردی وزنی معادل ۸۲ کیلوگرم روی زمین و ۱۴ کیلوگرم بر روی ماه دارد. لباس‌های فضانوردی ابتدایی آپولو همچنین برای پیاده روی در ماموریت اسکای لاب Sky Labاستفاده شد. در اوایل پرواز شاتل‌های فضایی فضانوردان لباس‌های فضانوردی قهوه ای رنگی می پوشیدند. مانند ماموریت‌های قبلی این لباس برای این مورد هم مورد استفاده قرار می گرفت که اگر فشار در کابین از بین رفت خطری متوجه فضانوردان نشود. طراحی این لباس‌ها همچنین بسیار شبیه به طراحی لباس‌ها آپولو بود.

 

وقتی که پرواز شاتل‌ها بیش تر جریان یافت، فضانوردان دیگر این نوع لباس‌ها را در زمان پرتاب نپوشیدند. در عوض آن لباس ها، آن‌ها لباس هایی با رنگ آبی روشن با چکمه هایی سیاه و یک کلاه ارتباطی -communications helmet- پلاستیکی سفید مقاوم و محکم میپوشیدند و این تمرین تا آن حادثه چالش برانگیز ادامه یافت بعد از آن حادثه ی پر انتقاد و چالش برانگیز، ناسا از تمام فضانوردان خواست در زمان پرتاب و برگشت به زمین لباس‌های دارای فشار را بپوشند. این لباس‌های نارنجی دارای فشار می باشند و به کلاه، کفش، دستکش، چتر نجات و محافظ جان که قابل باد شدن است. این لباس‌های فضانوردی برای مواقع ضروری ایجاد شده‌اند .. برای مواقعی که فشار درون کابین از بین برود یا مجبور بشوند در ارتفاع بلند در زمان پرتاب یا برگشت به زمین به بیرون بپرند. ما در مورد لباس‌های فضانوردی که اکنون استفاده می شوند در بخش بعدی یعنی واحد تغییر پذیری گردونه ای -Extravehicular Mobility Unit- که اختصاراً EMU نامیده می‌شود برای پیاده روی از شاتل‌ها و ایستگاه فضایی بین‌المللی استفاده می شود.

 

بارزترین اختلاف زندگی در زمین و فضا بی وزنی است، که بر کلیه شئون زندگی مسافر تأثیر می‌گذارد. برخی می‌گویند که محدود بودن در مکان کوچکی نظیر ایستگاه میر به مدت طولانی می‌تواند مشکلاتی پدید آورد. برای راحتی بیشتر ایستگاه فضایی میر با رنگهای آرامش بخش تزئین شده است. ساکنان میر تا حدودی زندگی خصوصی و اتاقکهایی برای استراحت دارند. کتاب و موسیقی در اختیارشان قرار می‌گیرد و برای تماشای زمین دریچه‌ای دارند. سفینه‌های تدارکاتی نامه و هدایای خانواده‌هایشان و کالاهای تجملاتی نظیر میوه تازه به ایستگاه می‌آورند.

خوردن

تمام غذایی که در فضا خورده می‌شود، از زمین برده می‌شود و برای کاهش وزن سفینه ، اکثر آن خشک و در بسته‌های مجزا بسته بندی می‌شود. غذا آب گرفته می‌شود، یعنی قبل از خوردن غذا باید به آن آب افزود، سپس غذا در اجاقی گرم می‌شود. غذاهای کنسروی نیز خورده می‌شوند. برای نوشیدن ، فضانوردان باید مایعات را با نی از بطری یا فنجان در دار بنوشند. بدون در پوش ، مایعات به بیرون شناور می‌شوند.

نرمش

نرمش عضلات قائم نگهدارنده بدن در زمین ضروری است. بدون نرمش ممکن است فضانورد آنقدر تضعیف شود که در بازگشت به زمین پس از مأموریتی طولانی نتواند بایستد.

خواب

در فضا فضانوردان برای خواب احتیاجی به تخت ندارند، در عوض از کیسه خواب استفاده می‌کنند. این کیسه‌ها به دیوار متصل می‌شوند تا مانع حرکت و برخورد آنها به اجسام دیگر شوند. اگر دست فضانوردان بسته نشود، شناور می‌شوند. بنابراین به هنگام خواب دست و پایشان بسته می‌شود. در محیطی بی وزن فراز و نشیب نیست، بنابراین فضانوردان می‌توانند در هر زاویه‌ای بخوابند. سفینه‌ها پر سر و صدا هستند، بنابراین برخی از فضانوردان برای کسب آسایش و آرامش گوشی می‌گذارند.

 

در روزهای اولیه پرواز فضایی ، فضانوردان از گروه نخبه خلبانان آموزشی نظامی انتخاب می‌شدند. فضانوردان آینده باید تحصیلات عالی ، معمولا دارای مدرک تحصیلی علوم یا مهندسی می‌داشتند. آنها همچنین باید فوق العاده ورزیده بودند و قبل از پذیرش برای آموزش تحت معاینات پزشکی و روانی قرار می‌گرفتند. فضا نوردان باید شتابهای بالایی را در خلال پرتاب یا بازگشت تحمل می‌کردند، بنابراین دستگاههای مخصوصی برای آزمودن آنها ساخته شد. فضانوردان همچنین به طراحان و مهندسان سازنده سفینه در کار ساخت آن یاری می‌رساندند.

بازدید: 0